Dé hype van de zero waste beweging, moet wel de shampoo bar zijn. Ik draag de zero waste beweging een warm hart toe, maar zelf ben ik geen verpakkingsloze meid. Misschien komt het daardoor dat ik tot voor kort weinig aandacht had voor de shampoo bar. Voor zij die het niet kennen: een shampoo bar lijkt op een stuk zeep die je een aantal keer over je natte haren strijkt. Daarna masseer je je haar en hoofd zoals je zou doen bij gewone shampoo, en spoel je uit. Het grote verschil is dat een blok shampoo verpakkingsvrij kan gekocht worden en dus minder impact heeft op het milieu. Ook bestaat vloeibare shampoo voor een groot deel uit water, en is het een beetje gek om water te verpakken en transporteren als het ook gewoon uit je kraan stroomt. De shampoo bar is dus een geconcentreerd middel en gaat lang mee. Daartegenover staat dat het meer kost.

De reden dat ik wilde experimenteren met een shampoo bar, is omdat ik de voorbije achttien maand no poo gegaan ben. No poo is de afkorting voor no shampoo. Dit wil zeggen dat mijn kruin al lang geen shampoo, conditioner of ander chemisch goedje gezien heeft. In plaats daarvan koos ik voor natriumcarbonaat als shampoo en appelazijn als conditioner. De resultaten waren oké, maar ik wilde verder gaan: ik wilde mijn lokken enkel spoelen met water. Eens je hoofdhuid tot het besef komt dat er geen chemicaliën alle olie van je haar strippen, maakt die minder talg aan. Houd je dit lang genoeg vol, dan kan je in principe proper haar hebben door enkel te spoelen. Maar daar knelde het schoentje: mooi in theorie, maar in praktijk zit ons leidingwater boordevol kalk, waardoor spoelen niet aan de orde is. Na wat proberen ontdekte ik dat ik wekelijks kon spoelen, maar na zes weken toch een wasbeurt nodig had met natriumbicarbonaat en appelazijn. Dit heb ik geruime tijd volgehouden. Tussendoor experimenteerde ik ook even met maïszetmeel, maar dat bleek niets voor mij te zijn. (Lees: er hing meer poeder aan mijn lijf dan in mijn haar.)

En dan kreeg ik er op een dag plots genoeg van. Na achttien maand volharden, snakte ik naar glanzende, propere lokken zonder gedoe en mét een geurtje. In één klap besliste ik dat no poo niet voor mij weggelegd was (zolang ik hard leidingwater heb) en ging ik op zoek naar alternatieven. Zo kwam ik dus uit bij de shampoo bar. Een dag later bevond ik mij in de Lush winkel in Gent, waar ik bediend werd door een fijne winkeldame die mij gedurende twintig minuten uitleg gaf. Ze vroeg naar de geschiedenis van mijn haar (ik had niet gedacht die vraag ooit te beantwoorden) en na een persoonlijke begeleiding kwamen we uit bij de Avocado Wash, welke 80% conditioner en 20% shampoo is. Omdat mijn haardos natuurlijk geen zware shampoo nodig heeft na achttien maand ontgiften. Even later liep ik enthousiast richting huis douche.

Intussen gebruik ik de shampoo bar enkele maanden. Aangezien de Avocado Wash niet schuimt, is het even zoeken hoeveel keer je ermee over je haar strijkt. Zes à acht keer blijkt perfect te zijn voor mij, maar ik strijk enkel ter hoogte van mijn haarwortels aangezien mijn haar niet vettig wordt in de lengte. Ik heb opnieuw proper, vetvrij haar en… oh die geuuuur! Al bij al vind ik het spijtig dat mijn no poo avontuur ten einde is, maar ik ben wel blij dat ik opnieuw met losse haren voor de dag durf te komen. En de woorden van manlief “Daar is eindelijk het vrouwtje weer waarmee ik trouwde!” spreekt boekdelen over het geduld dat hij uitgeoefend heeft tijdens mijn no poo experiment 🙂

(foto)

Advertenties