Dit heb ik een tijdje geleden geschreven. Ik heb lang getwijfeld of ik het zou publiceren. Het is namelijk ver buiten mijn comfortzone om zo’n kwetsbaar deel van mezelf bloot te geven. Maar toen dacht ik terug aan de kracht die ik zelf putte uit het lezen van gelijkaardige verhalen, de opluchting dat ik niet de enige was. En dat zette mij er toe aan dit bericht toch te publiceren. Als er ook maar één persoon hier herkenning in vindt en zich minder alleen voelt, dan is het de moeite geweest. En aan die persoon wil ik zeggen: hou vol. Er is licht aan het eind van de tunnel, hoe lang die ook mag lijken.

Enkele maanden geleden schreef ik hoe ik in balans probeer te blijven. Met nadruk op proberen. Dat lukt namelijk niet altijd. Soms overkomt het leven je, raak je uit je ritme, laat je goede gewoontes links liggen en raak je zonder je het merkt in een neerwaartse spiraal. En meestal besef je dat pas als je crasht. Ik ben een maand geleden gecrasht. Een soort crash die ik in lange tijd niet meer had gehad. Misschien was ik overmoedig geworden en dacht ik dat het mij niet meer zou overkomen. Hoe dan ook, het kwam hard aan.

Ik gebruik het woord crashen omdat ik het moeilijk anders kan verwoorden. De dokter noemt het ‘mentale vermoeidheid’, wat denk ik zoveel wil zeggen als ‘voorloper van depressie, maar nog net niet’. Als ik crash, wordt de wereld om mij heen grijs en dof. Emoties worden afgevlakt en als er al eens een emotie tot me doordringt, is dat geen positieve. Voor wie ooit naar Vampire Diaries keek (televisie van de hoogste plank) kent de Humanity Switch. Het is daarmee te vergelijken, alleen beslis ik zelf niet wanneer die knop aan of uit staat. Als ik crash, zeg ik dingen die ik niet meen, doe ik dingen die ik niet wil en laat ik dingen links liggen die ik eigenlijk wel wil. Omdat ik niets voel. Ik wéét wel wat ik wil, maar ik voel er geen emoties bij waardoor alles oninteressant lijkt.

We kochten vorige week een huis. Ik had enthousiast moeten zijn, maar ik heb die dag geweend. Omdat ik wist dat ik gelukkig hoorde te zijn, maar het geluk niet kon voelen. Ik voelde me leeg en onverschillig. Geloof me, het zijn lange dagen als je je zo voelt. Zonder overtuiging dat er reden is tot doorzetten, zonder overtuiging dat het ooit goed komt. Een uitzichtloze grijze vlakte.

Ondanks dat ik het momenteel niet geloof, wéét ik dat ik me ooit beter zal voelen. Het heeft enkele maanden geduurd eer ik me zo slecht voelde, het zal minstens even lang zal duren voordat ik weer mezelf ben. Soms word ik ongeduldig en kwaad, soms moedeloos en triest. Het is een strijd tegen een onzichtbare vijand en die strijd is vermoeiend. Ik ben dan ook vaak moe. Op aanraden van de dokter probeer ik niet toe te geven aan dutjes doorheen de dag, maar gisteren ging ik overdag toch twee keer slapen. Slapen is een tijdelijke vlucht van dit holle gevoel.

Gelukkig weet mijn directe omgeving intussen dat ik hier mee te kampen heb. Ik kan er met hen over praten, en hoewel ze het niet snappen, aanvaarden ze mij en helpen ze waar mogelijk. Zo kon ik vorige week tussen de tranen door tegen manlief zeggen dat als hij zei dat de aankoop van ons huis een goede zaak was, dat ik hem geloofde. Ik weet dat ik op dit moment mijn eigen gedachten niet mag vertrouwen. Mijn geest maakt me iets wijs en als ik daar naar luister, maakt die alles kapot waar ik zo hard voor gewerkt heb. Dus vertrouw ik op manlief en ik laat hem tijdens mijn crash beslissingen nemen, omdat hij een heldere kijk heeft en ik niet.

Ik denk dat dat mijn grootste redding is, dat ik er met de mensen om mij heen over ben beginnen praten. Dat ik het niet langer als een zwakte zie, maar als een ziekte. Iets waar ik doorheen moet en wat ik niet alleen kan. Ik neem geen antidepressiva omdat ik geloof dat dit symptoombestrijding is, terwijl ik nog steeds hoop de oorzaak aan te pakken. Maar na een jarenlange strijd klinkt het idee van medicijnen steeds aanlokkelijker moet ik toegeven.

Over een tijdje zal ik de zon opnieuw voelen, zal ik de vogeltjes opnieuw horen, zal ik rustig vanuit het raam van ons nieuw huisje naar buiten kijken en zal ik tevreden zijn met mijn leven. Maar nu moet ik geduld opbrengen tot deze grijze mist wegtrekt.

Edit: nadat ik dit postte, kwam ik dit filmpje tegen dat mooi verwoord waar ik het over heb.

(foto)

Advertenties