Nu ik gelanceerd ben als Tuintrut, wordt het tijd dat ik daad bij woord voeg. Aangezien de grond rond ons huisje nog steeds (ondanks goede voornemens tijdens ons verlof) een kiezelvlakte is, is er weinig sprake van “tuin”. Vind ik zelf toch, ik weet dat meningen hierover variëren. Momenteel moet ik mijn ei elders kwijt, dus werd ik even Huistrut. Hierbij mijn avonturen van de afgelopen weken.

wasmiddel

We begonnen met het maken van wasmiddel. Dankzij dit geweldig eenvoudig receptje van Green Evelien, maak ik al enkele jaren wasmiddel (dat ik tevens als handzeep gebruik) met Sunlight zeep. Nu is Sunlight niet de meest ecologische oplossing, maar ik nam me voor mijn bestaande voorraden op te maken (minimalistje in mij) vooraleer ik overstap op iets zelfgemaakt op basis van lokale planten (herboristje in mij). Zelf doe ik er geen soda of etherische olie in en gebruik ik het enkel voor de lichte was. Op donkere was krijg ik er vlekken van en da’s esthetisch niet zo verantwoord. Oplossing voor de donkere was: wasnoten. Weer niet erg ecologisch wegens afkomstig van verweggistan (aiai die transportkilometers) maar ik kreeg ze van iemand die ze gekocht had maar niet gebruikte, dus toch wel weer verantwoord. Maar ik wijk af.

rodekool

Zuurkool, tot over enkele jaren absoluut geen favoriet. Tot ik eens de home-made versie at: ik was direct verkocht. Toen ik twee zomers geleden vol trots welgeteld één witte kool kon oogsten uit eigen moestuin, wist ik direct waarvoor die zou dienen. Maar het mocht niet zijn: de schimmel taste genadeloos toe. Bij gebrek aan een moestuin kocht ik dit jaar een rode kool bij de bioboer en waagde het er nog eens op met dit recept. Dit resulteerde in bijna de dubbele hoeveelheid dan het filmpje aangeeft, maar… het is gelukt! Resultaat: anderhalve pot lekkere, ubergezonde rode zuurkool. Mmm.

druiven

Het einde van de zomer betekent ook: druiven! Hoewel ik zelf niet heb kunnen oogsten, ben ik via-via aan enkele kilo’s lokale druiven geraakt. Daarvan heb ik druivensap gemaakt: lekker én makkelijk. Ik deed het op deze manier met een prachtig felgekleurd drankje als resultaat. En hoewel het sap verschillende maanden houdbaar is, zullen onze flessen zo lang niet meegaan vermoed ik.

De schoonmoeder had via-via moestuintomaatjes in allerlei vormen, kleuren en grootes gekregen. Ik maakte er voor haar passata van. Online vind je geweldige recepten, maar ik hou het graag simpel: met een minimum aan ingrediënten en minimum aan werk (ik zeef de passata niet). Ik sneed de tomaten in kwartjes, sneed de groene en harde delen er af en gooide de rest in een grote pot. Een bodempje water tegen het aanbakken, en dan lichtjes koken (regelmatig roeren) tot de tomaten wat uiteenvallen. Dan laat je ’t deksel er af zodat het water verdampt en laat je de passata indikken tot de gewenste dikte. Daarna schep je de saus in gesteriliseerde bokalen (die op een handdoek staan om barsten door temperatuurverschil te voorkomen) en draai je het deksel er stevig op. Vijf minuten op zijn kop zetten en dan rechtop laten afkoelen. En intussen wacht je op een plof-geluid, het teken dat het deksel vacuum gesloten is en je saus maandenlang goed blijft. Maar… mijn deksels ploften niet. Geen idee wat er mis ging want ik had voorheen nog nooit problemen gehad met deze manier van inmaken. In elk geval is de passata terug naar de schoonmama gegaan, met de boodschap “snel opeten want ’t gaat niet bewaren”. Tja, een avontuur kan al eens mislopen, nietwaar?

aardappelen

Verder hielp ik in andermans moestuin, in ruil voor bewaarpatatjes. Bij iemand anders mocht ik dan weer walnoten rapen. Bij Jan en alleman verzamelde ik kruiden (rozemarijn, salie, munt, citroenmelisse…) om te drogen zodat ik deze winter heilzame kruidentheetjes kan maken. En oh ja, we gingen ook kastanjes rapen, want… ’t is herfst en daar horen uiteraard gepofte kastanjes bij!

Advertenties