Je hoort het vaak zeggen: het is jouw leven, bewandel je eigen pad. Dat klinkt erg mooi en ik geloof hier ook in. En toch. Toch blijft het moeilijk om van het gangbare pad af te wijken. Langs alle kanten krijg je tegenwind, probeert men je te overtuigen van je ongelijk, krijg je commentaar, word je scheef bekeken of in het ergste geval zelfs buitengesloten. Je eigen levensweg volgen is zeker de moeite waard, maar soms is het ook erg zwaar en pijnlijk.

Het artikel dat Samaja schreef, raakte bij mij een gevoelige snaar wegens zeer herkenbaar. Hoewel mijn situatie verschilt van de hare, ervaar ik ook die druk van bewust kinderloos zijn. Die druk komt uit twee verschillende hoeken. De meest voor de hand liggende is de opmerkingen die je krijgt. Gaande van dat we egoïsten zijn, tot dat ik er later spijt van zal krijgen of dat ik nooit zal weten wat échte (moeder)liefde is. Stuk voor stuk pijnlijke opmerkingen. Oorspronkelijk had ik hierna geschreven waarom elk van deze stellingen niet kloppen. Maar weet je wat? Ik hoef mezelf niet te verantwoorden. Net zoals ouders aan mij niet hoeven te verantwoorden waarom ze wél voor kinderen kiezen.

Persoonlijk ervaar ik meer druk uit een tweede hoek. Namelijk in de vorm van jaloezie. Als we op avontuurlijke reis gaan, langer bij vrienden blijven plakken of onverwacht een avondje op restaurant gaan krijgen we te horen: “Ja, natuurlijk kunnen jullie dat, want jullie hebben geen kinderen.” Dergelijke opmerkingen zijn zo beschuldigend, ze zwaaien net niet met het vingertje. Ik weet er geen blijf mee en mompel dan meestal dat ze gelijk hebben. Want natuurlijk hebben ze gelijk, we hebben ons leven bewust anders ingericht omwille van voordelen als meer vrijheid. Maar op zo’n moment vergeet men blijkbaar dat we de geneugten van ouderschap niet meemaken en wordt onze vrijheid ons kwalijk genomen.

Ik vind dit een bizar fenomeen. Het leven is nu eenmaal keuzes maken. Elk met eigen voor- en nadelen. Ik gun ouders de onvoorwaardelijke liefde die ze voelen voor hun kind en de liefde die ze terugkrijgen. De leuke momenten samen, de kinderen zien opgroeien. Ik gun het hen van harte. Mogen wij als bewust kinderloos koppel dan niet genieten van de voordelen van onze keuze? Of moeten we er over zwijgen en doen alsof we een zielig hoopje mens zijn? Is het dat wat we nodig hebben om ons gesterkt te voelen: zien dat iemand die een andere keuze nam ongelukkig is?

Zoals je wel merkt heb ik vooral moeite met dit tweede luik. Bij het eerste heb ik mezelf over de jaren heen neergelegd. Die opmerkingen doen mij nog weinig, ik schilder die af als onzekerheden van de persoon in kwestie. En in alle eerlijkheid krijg ik nog weinig opmerkingen van mijn omgeving, de meeste mensen hebben zich er bij neergelegd. Maar het tweede luik, die jaloezie, dat is een lopende uitdaging: om me niet schuldig te voelen over de vrijheid die ik voor mezelf gecreëerd heb. Gecreëerd, ja, geen toevallig geluk dat kwam aangewaaid. Een keuze waar ik elke dag aan werk door erin te blijven geloven, ondanks alle tegenwind.

(foto)

Advertenties