Als blogger sta je open voor tips over hoe je jezelf kan verbeteren. Naast schrijfstijl en het vermijden van schrijffouten (wat mij niet altijd lukt) zijn er een heleboel tips om je blog een boost te geven. Eentje daarvan is om regelmatig te bloggen. Daarmee komen lezers vaker langs wat er weer voor zorgt dat je hoger gerangschikt staat in de zoekresultaten. Bovendien vindt niemand het leuk om een blog te volgen die plots drie maand van de radar verdwijnt, toch?

Op mijn vorige blog deed ik dit plichtsgetrouw. Ik was erg enthousiast om mijn toenmalige boodschap de wereld in te sturen en dus wilde ik er alles aan doen om succesvol te worden. Om het hapbaar te houden zou ik één keer per week bloggen. Al snel dook het probleem op dat ik soms geen tijd, zin of inspiratie had. Ik stelde een systeem op waarin ik mijn blogjes vooraf schreef en op een tijdstip in de toekomst publiceerde, zodat ik elke week op hetzelfde uur een schrijfsel het wereldwijde web in stuurde. Wat onderzoek wees uit op welk moment de meeste mensen daadwerkelijk mijn artikels lazen en ik was gelanceerd.

Trouwe lezers weten dat er in mij een perfectionist huist. Dat heeft zo zijn voordelen, want zij brengt mij ertoe om te doen wat moet gebeuren, tegen de vooropgestelde deadline. Excuses zijn niet geldig. Nadeel ervan is dat zij mij ertoe brengt om te doen wat moet gebeuren, no matter what. Geen tijd? Pech, toch zal je bloggen, want je mag geen week overslaan. Geen inspiratie? Pech, zoek inspiratie op andere blogs en houd vanaf nu inspiratielijstjes bij. Geen zin? Tja, dat is zelfs niet aan de orde. En dit is net het probleem als je perfectionistisch gedrag vertoont: je doet zaken omdat je vindt dat het moet, of je er nu plezier aan beleeft of niet. En zo ging mijn passie voor bloggen stilletjes aan dood, net als mijn passie voor vele andere dingen waar de perfectionist haar greep op had.

En toen besloot ik zo’n anderhalf jaar geleden dat ik er genoeg van had. Ik liet mijn vorige blog voor wat het was en begon deze. En sindsdien schrijf ik enkel als ik tijd, zin én inspiratie heb. En ja, soms is het hier dus drie maanden stil. En daar ben ik best trots op: dit is een signaal dat ik het perfectionistje in mij stilaan het zwijgen opleg.

En mijn blog? Daar geniet ik terug volop van. Ik geniet van het schrijven en de interactie in de commentaren. Ik ben blij dat ik op een gezonde manier kan bloggen, zonder wakker te liggen over likes, reacties of statistieken. In alle eerlijkheid: ik heb geen flauw idee hoeveel volgers er zijn en ik ben ook niet van plan om te kijken want het doet er niet toe. Maar ik weet wel dat het er meer zijn dan ik op mijn vorige blog ooit had. Take that blog-raadgevingen-waarmee-het-internet-volstaat 😉

(foto)

Advertenties