Het wonder is geschied: ik nam afscheid van mijn wagen. Nee, we zijn niet volledig autovrij: manlief heeft nog steeds zijn bedrijfswagen, maar we zijn toch maar lekker gehalveerd in het aantal gemotoriseerde voertuigen in ons huishouden. Het is trouwens niet de eerste keer dat ik afzie van mijn wagen. Toen ik het ouderlijk huis verliet kreeg ik een autootje van mijn ouders, waar ik dolgraag mee reed. Na een tijdje verhuisden we naar centrum Gent en toen ik op tien minuten wandelen van de deur ging werken werd de auto wat overbodig. Dus verkocht ik ‘m. Ik kocht pas een andere vijf jaar later, toen ik rond Brussel ging werken. Ik was nochtans enthousiast gestart: te voet naar het station, dan anderhalf uur treinen en nadien in sneltempo 30 minuten heuvel op wandelen. Yep, vier uur reizen per dag. Maar de realiteit zonk snel tot me door: treinvertragingen waren meer regel dan uitzondering, ik miste bijna dagelijks aansluitingen en was vaak vijf uur of langer onderweg. Dus kwam er een wagen, waarmee ik dagelijks twee uur pendelde: een tijdwinst van drie uur.

Alhoewel ik intussen gestopt was met werken, stond de wagen er dus nog. De stap om er afscheid van te nemen was moeilijker dan vorige keer. Autovrij zijn in centrum Gent is namelijk net iets makkelijker dan waar we nu wonen. Hier passeert één buslijn en de treinverbinding is niet optimaal: twee treinen per uur naar de dichtstbijzijnde stad van waar je verbinding hebt met de Vlaamsche grootsteden. Het is niet onoverkomelijk, maar wel moeizamer, waardoor de beslissing langer op zich heeft laten wachten.

Maar we moeten het natuurlijk niet alleen negatief bekijken. Een wagen minder heeft ook heel wat voordelen:

  • We besparen geld: belasting, verzekering, keuring, onderhoud, herstellingen. Uit nieuwsgierigheid heb ik alle kosten van vorig jaar bij elkaar geteld en kom ik op een besparing van €1.750. Dat kan tellen.
  • We hebben minder zorgen: niet aan onderhoud denken, of tijdig naar de keuring gaan, of stress krijgen omdat er een lampje brandt. De wagen was 19 jaar oud, ik heb wel wat lampjes en stress gekend, ja.
  • Het is ook gewoon goed voor het milieu en mijn fysiek: ik ga nu vaker te voet en wie weet haal ik eindelijk eens die fiets van stal.
  • Ik vind reizen met het openbaar vervoer ook een vorm van verplichte rust: intussen kan je lezen, podcasts beluisteren, breien… Tenzij als er vertragingen zijn. Dan heb je wel meer tijd om iets te doen, maar rustig word ik er niet bepaald van om later op mijn bestemming aan te komen.
  • En tot slot, mijn belangrijkste motivator: we hebben nu minder parking nodig en dus kunnen we meer tuin aanleggen. We wonen niet groot, dus elke vierkante meter tuin is welkom. Op de plek waar tot voor kort mijn wagen stond, zal ik in de toekomst appels en kruiden kunnen plukken. Hoe gek is dat?!

(foto)

Advertenties