Er is hier vanalles gaande. Daarmee bedoel ik niet dat het druk is, integendeel, mijn agenda is minder gevuld dan ooit. De weekends zijn wat drukker, omdat ik dan met de wagen ergens heen kan en daar maak ik dankbaar gebruik van. Maar de weekdagen zijn rustig, open, met weinig plannen in dit winterse weer.

En toch is er vanalles gaande, maar niet uiterlijk. Binnenin mij verschuiven er dingen. Grote dingen. Dingen die ik nog niet onder woorden kan brengen en misschien ook nooit zal kunnen uitdrukken. Dingen waarvan ik niet eens wist dat ze te verschuiven vielen. Dingen waarvan ik dacht dat ik ze was, maar die nu niet mij blijken te zijn. Stukken breken af en drijven weg en hoe verder ze weg drijven, hoe vollediger ik me voel. Hoe meer ik tot mijn essentie kom en hoe minder ik me ingekapseld voel door muren, schilden en maskers die ik doorheen mijn leven gecreërd heb om mezelf te beschermen. Ik word zichtbaar, in eerste plaats voor mezelf maar ook voor anderen.

Een deel van mij blijft het erg kwetsbaar vinden, om mezelf zo bloot te stellen. Niet alle stukken zijn afgebroken, er is nog verdediging actief. Maar elke dag brokkelt die façade iets meer af, mijn valse ik, het ego die ik verzonnen heb.

Zij die totaal geen idee hebben wat ik schrijf: ik begrijp je. Ik begrijp je volkomen, want ik heb zelf geen idee wat ik schrijf. Dit is wat ik voel. Dit is wat er diep in mij aan het gebeuren is. Het is beangstigend en bevrijdend, het is mooi en lelijk, koud en warm, goed en slecht. Het is iets wat niet onder woorden valt te brengen. Het woord dat er denk ik best bij aanleunt is ‘ontwaking’, alsof ik stilaan wakker word uit een sluimertoestand waarin ik mijn hele leven verkeer. Ik ben er nog niet, mijn ogen zijn nog niet open, maar ik voel dat ze willen knipperen om het licht te zien.

Zij die denken: ‘Wat een zweverig gedoe is dit’, ik begrijp je. Ik begrijp je volkomen, want ik bestempelde mezelf tot over enkele maanden als een uiterst rationeel persoontje. Maar nu kom ik gevoelsmatig (niet verstandelijk!) tot het inzicht dat ik naast rationeel ook spiritueel ben. En door dat toe te laten voel ik me echter en completer dan ooit tevoren.

Zij die denken: ‘Tiens, daar wil ik meer over weten’, raad ik het boek van Eckhart Tolle, ‘De Kracht van het Nu’ aan. Het boek werd mij enkele jaren geleden aangeraden door iemand die mijn innerlijke strijd aanvoelde. Toch was het pas nu, na het zien van de film ‘The Power of the Heart’ waarin Tolle aan het woord komt, dat ik het boek las. En het kon op geen beter moment komen. Hij slaagt er in om wat ik hier cryptisch en niet geheel begrijpelijk neerschrijf heb, op een verstaanbare manier uit te leggen. ‘Verstaanbaar’ is het goede woord niet, want wat hij schrijft kan je met je verstand niet vatten. Maar je kan voelen, je kan ervaren dat wat hij zegt waar is.

Als je mij nu wil verontschuldigen, ik heb nog wat ego los te laten. 🙂

(foto)

Advertenties